هینده ناهینی دونیا خه م بخوی     ئامانه تی هاتوی ده بی زو بروی  -دنیا انقد ارزش نداره که غصه بخوری     امانتی اومدیو باید خیلی زود بریخو به تایبه تی روژانی پیری        باشه خو بگری به گو شه گیری- بخصوص واسه روزای پیری  بهتره که به گوشه گیری عادت کنیسوفی به سیتی راستی مه

خوش آن که حلقههای سر زلف واکنیدیوانگان سلسلهات را رها کنیکار جنون ما به تماشا کشیده استیعنی تو هم بیا که تماشای ما کنیکردی سیاه زلف دوتا را که در غمتمویم سفید سازی و پشتم دوتا کنیتو عهد کردهای که نشانی به خون مرامن جهد کردهام که به عهدت وفا کنیمن دل ز ابروی تو نبرم به راستیبا تیغ کج اگر سرم از تن جدا کنیگر عمر من وفا کند ای ترک تندخویچندان وفا کنم که تو